Simcha Nornberg (1918-2000)
Scena miłosna
tusz/papier, 21,2 x 19,5 cm
sygn. i opisany p.g.: NORNBERG | "To trochę ja", ale z brodą
Urodził się w Nowym Brzesku, jako syn Hadassy i Natana, w biednej, religijnej rodzinie. Otrzymał tradycyjne wykształcenie w chederze i Talmudzie Torze.
Nornberg ukończył w 1937 roku HaGymnasia HaIvrit w Krakowie, gdzie zaczął malować. Rozpoczął również studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, odgrywając wiodącą rolę w ruchach syjonistycznych. Na początku II wojny światowej przeniósł się do wschodniej części Polski, która była kontrolowana przez Związek Radziecki i organizował młodzież syjonistyczną we Lwowie. W 1940 roku Nornberg został ogłoszony „wrogiem ludu” i skazany na więzienie i ciężkie roboty w sowieckich łagrach, gdzie odmówił pracy w Jom Kipur. Jego obrazy, namalowane dla żony komendanta obozu jenieckiego, uratowały mu życie. Większość jego rodziny pozostała w kontrolowanej przez Niemców części Polski i zginęła w Holokauście. Jego starsza siostra, Genia Weinstein, została uratowana przez Oscara Schindlera.
Nornberg powrócił do Polski w 1946 roku, gdzie zaangażował się w politykę syjonistyczną i działalność edukacyjną. Założył pierwszą szkołę hebrajską w Katowicach i aktywnie pomagał ocalałym Żydom w emigracji do Ziemi Izraela. Ponownie zajął się malarstwem, przedstawiając głównie krajobrazy małych żydowskich miasteczek i wiosek zniszczonych podczas wojny. Jego działalność syjonistyczna zagroziła jego życiu i został zmuszony do ucieczki z Polski. Po krótkim pobycie w Paryżu, w 1948 roku, wraz z rodziną wyemigrował do Izraela.
W latach 1949-1952 Nornberg aktywnie uczestniczył w izraelskiej polityce i życiu publicznym. W latach 1952-1955 był członkiem kierownictwa Światowego Kongresu Żydów . Redagował hebrajskie miesięczniki „BaDerech” i „Mabat” .
W 1955 roku Nornberg założył prywatną kancelarię prawniczą w Tel Awiwie . Rok 1972 był punktem zwrotnym w jego życiu, kiedy porzucił prawo i całkowicie poświęcił się sztuce.
Obrazy, które Nornberg nosił w sobie tak długo, wypłynęły w jego pragnieniu rekompensaty za „stracony czas”. Kontrasty charakteryzujące całą jego twórczość ujawniają się w prawdziwym rozdźwięku między dwoma światami: światem jego dzieciństwa i młodości, tak okrutnie przerwanymi przez II wojnę światową oraz „nowym światem”, nowoczesnym światem odrodzenia kulturalnego i politycznego w Izraelu . Dzieło Nornberga afirmuje życie, ale nie może ignorować całego świata wywróconego do góry nogami przez wojnę. Upływający czas wyostrzył i zintensyfikował potrzebę artysty, by dać świadectwo, walczyć z zapomnieniem, pozostawić ślady i ożywić prochy minionego świata, którego muzyka wciąż rozbrzmiewała w jego duszy wiele lat po tym, jak ucichła.
