Olej na płótnie. Na odwrociu częściowo zachowana pieczęć "Jerome Ottoz", na krośnie pieczęć z numerem “848”.
Wymiary w ramie: 73x64,5 cm (46x37,5 cm)
Według: Théodore Géricault Oficer szaserów
“Z pewnością przejście przez pracownię Charleta, zżycie się z nim, poznanie kręgu jego artystycznych przyjaciół i uczniów - swoje zrobiło, pobudzając twórczość Michałowskiego nowymi, nie znanymi mu dotąd impulsami i wprowadzając ją w orbitę francuskiego malarstwa, a tym samym i problematyki utrwalającego swą pozycję romantyzmu. Charlet był przecież przyjacielem zmarłego przed kilku laty Géricault. Atelier Charleta szerzyło kult wielkiego romantyka, a z tej atmosfery nie mógł i nie próbował wyłamać się Michałowski. Malarska forma i malarska materia obrazów Géricaulta urzeka i zaciekawia go. Studiuje więc i kopiuje jego obrazy: Gipsiarnię, Konia z wozem, podejmuje wątki jego tematyki, z nich wywodzi się motyw Kirasjera z koniem, i tak często powtarzający się temat rosłego perszerona, oddziaływający na wyobraźnię wspaniałą bryłą końskiego aktu, ukazanego w wysiłku ciągnienia wozów i sprzeciwach broniącego się przed ujarzmieniem zwierzęcia.”
Jerzy Sienkiewicz, Piotr Michałowski, Warszawa: Auriga, 1964
Atrybucja: Piotr Michałowski (Kraków 1800 - 1855 Krzyżtoporzyce) – polski malarz, przedstawiciel romantyzmu, portrecista, animalista, batalista; organizator życia społecznego i gospodarczego, mąż stanu. Był człowiekiem wszechstronnie wykształconym. W wieku 14 lat zdał egzamin dojrzałości. Studiował nauki matematyczno-przyrodnicze, ekonomiczne i humanistyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz na uniwersytecie w Getyndze. W latach 1823-1830 zajmował się organizacją hutnictwa w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu w Warszawie. W tym czasie często bywał w osadzie Tomaszów Mazowiecki, odwiedzając siostrę Antoninę z Michałowskich Ostrowską (1799-1871) i szwagra Antoniego Ostrowskiego, który w latach 1811-1812 pobudował tu dworek w stylu klasycystycznym (obecnie mieści się w nim Muzeum im. Antoniego hr. Ostrowskiego). Rysował tu kuźnie tomaszowskie, kowali przy pracy, fizjonomie mieszczan tomaszowskich. Malował też portrety Antoniego Ostrowskiego i członków jego rodziny. W Tomaszowie poznał Julię Olimpię Ostrowską (1807-1875), córkę hr. Antoniego Ostrowskiego z pierwszego małżeństwa, którą poślubił 1 lutego 1831 roku w Warszawie. Miał z nią siedmioro dzieci. Po powstaniu listopadowym, podczas którego zajmował się nadzorem produkcji broni i amunicji, wyjechał do Paryża. Tam poznał malarstwo najlepszych mistrzów hiszpańskich, flamandzkich i holenderskich; m.in. Diego Velázqueza i Fransa Halsa. Fascynował się malarstwem Théodore’a Géricaulta. Wpływ miała też na niego twórczość Aleksandra Orłowskiego. Po powrocie do Polski, w 1837 zamieszkał w Krzysztoforzycach. W latach 1848-1853 był prezesem Rady Administracyjnej Wielkiego Księstwa Krakowskiego. W roku 1848 ufundował Zakład Św. Józefa dla Osieroconych Chłopców w Krakowie, działający do roku 1950. W latach 1853-1854 był prezesem Towarzystwa Gospodarczo-Rolniczego Krakowskiego. Był znakomitym malarzem koni, scen batalistycznych (kilka wersji bitwy pod Samosierrą, epizody z powstania listopadowego) oraz portretów (wizerunki polskich hetmanów, chłopów, Żydów, członków rodziny i przyjaciół). Tworzył też sceny rodzajowe z życia wsi. Wiele kompozycji poświęcił epopei napoleońskiej, postaci cesarza Napoleona i dziejom oręża polskiego. Pozostawił ponad 1000 szkiców (rysunki, akwarele). Jego obrazy odznaczają się dużą ekspresją, znakomitą kolorystyką, doskonałym rysunkiem i szkicową fakturą malarską. Jego obrazami zachwycał się Pablo Picasso, kiedy odwiedził Muzeum Narodowe podczas swojego pobytu w Warszawie. Przez cały wiek XIX był niemal zupełnie nieznany. Odkryciem i zaskoczeniem stał się pierwszy wielki pokaz jego dzieł w czasie polskiej Wystawy Krajowej we Lwowie w 1894 r. W XX w. uznano go za jedynego polskiego malarza europejskiego formatu. W 1917 Muzeum Narodowe w Krakowie otrzymało 82 prac artysty od jego córki Józefy. Pierwsza monografia artysty (zawierająca cenne listy i teksty źródłowe) ukazała się anonimowo w 1911. Jej autorką była córka malarza Celina, która odziedziczyła po ojcu talent malarski, wybrała jednak powołanie zakonne.
